Meppeler Hockey Vereniging

Oudste speler MHV nog steeds actief op hockeyveld

Jaap Zandbergen (70) is de oudste speler van MHV. In z'n nadagen hockeyt hij nog in de veteranenhoofdklasse. (foto: Frens Jansen)

Meppel - Sinds een week is hij zeventig jaar, maar nog steeds is hij actief op het hockeyveld: Jaap Zandbergen uit Meppel. Deze pezige veteraan lijkt niet kapot te krijgen: 'Ach, ik heb wel deuken in m'n scheenbeen, maar ben nooit zwaar geblesseerd geweest. Het gaat nog steeds lekker. Het kraakt wel wat bij me, vooral in de onderrug, maar dat is altijd al een zwakke plek geweest.'

Zandbergen begon ooit op z'n dertiende met hockeyen bij DKS (De Kromme Stick) in zijn geboorteplaats Enschede. In 1965 trouwde hij met 'zijn' Wies en in oktober 1966 verhuisde het prille paar naar een flat (vierhoog) aan de Zuiderlaan in Meppel. Dat had te maken met zijn werk als verkoper bij een houtzagerij annex houthandel. 'We vonden het hier in het begin een stug volkje, maar algauw waren we helemaal gesetteld in Meppel.'

Het jaar erop kwam bestuurslid Riens Hofstra van de Meppeler Hockey Vereniging (MHV) bij Jaap Zandbergen op bezoek. 'Ik was de laatste die ooit geballoteerd is bij MHV. Als 'import' kwam ik gelijk in het bestuur en toen heb ik die ballotage meteen afgeschaft. MHV is sindsdien gelukkig een gewone club geworden. Tandarts Hanco Tolhoek was in 1967 voorzitter en de ledenvergadering werd in een benedenzaaltje van Kwint gehouden. Er was toen nog geen echt clubhuis en MHV bestond uit slechts honderd leden, tegenwoordig is dat circa vier keer zoveel.'

Drie clubhuizen
Zandbergen meldt trots dat er drie clubhuizen onder zijn leiding zijn gebouwd. 'Tijdens m'n eerste ledenvergadering werd besloten dat Rudi Brouwer en ik 'De Keet' zouden renoveren. Dat eerste 'clubhuis' op sportpark Ezinge bestond uit een paar palen en een lekkend dak. Er waren betonnen wastroggen met alleen koud water, om je voeten in te wassen. Deze werden vervangen door een moderne doucheruimte. Samen met Rudi ben ik anderhalf jaar bezig geweest met de renovatie. De Keet was slechts twee elftallen groot, maar er zijn naderhand veel feesten gevierd. Toen het clubhuis klaar was ben ik lid van verdienste geworden. Ik kreeg een gouden speldje, met twee kruislingse hockeysticks, en een horloge.'

Vóór de verhuizing van Ezinge naar sportpark Koedijkslanden (1976) zat hij ook in de bouwcommissie van het tweede clubhuis, dat gedeeld moest worden met tennisclub MLTC. 'Dat clubhuis was niet echt praktisch, wel heel gezellig. Maar het boterde vaak niet erg tussen MHV en MLTC, de hockeyers waren nogal lawaaiig na hun wedstrijden.' In 1993 kreeg de tennisvereniging haar eigen onderkomen en volgde het derde grote 'bouwproject' voor Zandbergen. Het bestaande clubhuis van MHV werd volledig verbouwd en uitgebreid. 'Een aannemer deed het werk, maar wel in samenspraak met Rudi Brouwer, Gerrit Aaftink en mij. We waren een drie-eenheid.' Bij de bouw van het vierde clubhuis (2006) hielp Jaap Zandbergen alleen zijdelings mee ('Vooral geulen graven').

Tot zover de clubhuizen, want Zandbergen – 'Een kleine club, daar doe je veel voor' – heeft zich ook op andere terreinen verdienstelijk gemaakt voor MHV. Samen met Henk Keur, die thuis een stencilmachine had, maakte hij de eerste clubkrant: 'Het was een A4'tje, aan beide zijden bedrukt. Voordien waren er alleen drukwerkkaartjes, met de uitnodiging voor de wedstrijd. En het vertrek was toen steevast bij Tivoli.' Van 1972 tot 1975 was Jaap Zandbergen voorzitter van MHV, als opvolger van Jan Nefkens. Daarna werd hij materiaalcommissaris. Ook gaf hij de eerste aanzet tot een scheidsrechtersopleiding bij de club. 'Ik gaf zelf een cursus. Vanaf het begin heb ik zelf gefloten en dat doe ik nu nog.' Vanaf 1997 was hij ook nog eens drie jaar voorzitter van de kantinecommissie. 'Mijn vrouw zat overigens zeventien jaar in deze commissie, waarvan de laatste jaren onder mijn leiding.'

Teamspeler
Tot slot het hockey zelf. Zandbergen: 'Tot m'n zesendertigste heb in het eerste gezeten, zo'n elf jaar. Niet moeilijk, want we hadden in die tijd slechts twee elftallen. Ik was allesbehalve keeper of midvoor. Niet technisch, maar wel een echte teamspeler. Ik ben enkele jaren aanvoerder geweest en heb nog in de eerste klasse gehockeyd, m'n sportieve hoogtepunt. Maar ik ben met MHV ook gedegradeerd naar de derde klasse, een dieptepunt.'

Tussen 1970 en 1975 richtte hij twee keer een damesteam op, dat echter ook tweemaal ter ziele ging. Vanaf 1980 was hij onder meer trainer-coach van de jeugdteams waarin zijn zoons Gerben en Jurrian speelden. 'Nadat ze hun jeugdperiode hadden afgesloten, heb ik ze losgelaten. Halverwege de jaren negentig heb ik als trainer-coach Heren 4 opgericht en kon ik samenspelen met mijn zoons. Ze zijn inmiddels allebei al door blessures met hockey gestopt, maar ik zit zelf al vierentwintig jaar in het veteranenteam van MHV. In m'n nadagen speel ik sinds twee jaar nog in de veteranenhoofdklasse. Ik doe ook mee aan buitenlandse hockeytoernooien voor veteranen en ben bijvoorbeeld.in Hongkong geweest.'

Op dit moment is Jaap Zandbergen de oudste speler van MHV. Hij omschrijft zijn club met de steekwoorden sociaal en gemengd. 'En gezellig, zeker ná de wedstrijd. De derde helft is heel belangrijk. Na een wedstrijd zitten we samen met de tegenstanders aan één tafel, dat zie je bij voetbal niet.'

Uit de Meppeler Courant van woensdag 23 maart 2011